روستای بورنگ ، اولین وزش نسیم روستا از فراز کشتزارها و از دل کوچه پس کوچه های بورنگ
نخستین وزش نسیم روستا از خراسان جنوبی از دل خاک تا دل ایران چون نسیم از پایتخت روان شدیم؛ از بیرجند به سمت اسدیه راه افتادیم تا برسیم به جایی که شاید برای خیلیها فقط نامی روی نقشه باشد و خیلی ها اصلا نام ان را نشنیده باشند؛ اما برای مردمی که در آن زندگی میکنند، تمام دنیاشان است. به بورنگ رسیدیم. آمدهایم سوار نسیم شویم و بوی این روستا را با خودمان ببریم؛ نه فقط بوی خاک و باغ و محصول، بلکه بوی زندگی، کار، تجربه، امید و آدمهایی که سالها در همین سرزمین ماندهاند، ساختهاند، یاد گرفتهاند و آنچه را بلد بودهاند، سینهبهسینه به نسل بعد دادهاند. بورنگ اولین روایت «نسیم روستا»از خراسان جنوبیست. اما قرار نیست این گزارش درباره خود «نسیم روستا» باشد. قرار است درباره بورنگ باشد؛ درباره مردمش، زمینش، داشتههایش، نداشتههایش، آدمهایی که در آن ماندهاند و استعدادهایی که شاید هنوز فرصت دیدهشدن پیدا نکردهاند. ما آمدهایم بورنگ را از زبان خودش بشنویم. اصلاً چرا «بورنگ»؟ نام هر روستا یک تکه از حافظه آن روستاست. درباره اینکه چرا اینجا را بورنگ نامیدهاند، یک روایت واحد وجود ندارد. در برخی روایتهای محلی و نوشتههای موجود، «بورنگ» یا «بورنج» به نام یک گیاه نسبت داده شده است. اما مردم روایتهای دیگری هم دارند. یکی میگوید در گذشته در اطراف اینجا کل و بزهایی با رنگ «بور» زیاد بودهاند و نام روستا از همینجا آمده است. یکی دیگر میگوید خاک این منطقه رنگ «بور» داشته و «بور» و «رنگ» در کنار هم، نام آبادی را ساختهاند. شاید نتوان امروز با اطمینان گفت کدام روایت درستتر است؛ اما همین روایتهای مختلف هم بخشی از هویت بورنگاند. چون مردم هر روستا فقط تاریخ رسمی ندارند؛ یک تاریخ شفاهی هم دارند که باید شنیده شود و شاید یکی از کارهای «نسیم روستا» همین باشد: این قصهها را قبل از اینکه از یاد بروند، از زبان خود مردم ثبت کنیم. بورنگ روستایی که با زمین زندگی کرده است بورنگ را باید از زمین شناخت و از باغها، مزارع، آب، دام و محصول. از کشاورزیای که برای یک خانواده فقط یک شغل نیست؛ بخشی از سبک زندگی است. زرشک و گندم از مهمترین محصولاتی هستند که نام این منطقه را با خودشان به بازار میبرند. اما وقتی پای صحبت کشاورز مینشینی، میبینی مسئله فقط تولید نیست. کشاورز میگوید آب کم شده. هزینه بالا رفته. بازار همیشه آنطور که باید همراه نیست. محصول را باید با زحمت تولید کرد و بعد برای فروشش چانه زد. اینجاست که باید یک سؤال جدی پرسید: چرا روستا باید فقط محل تولید باشد و بخش مهم ارزش اقتصادی محصولش در جای دیگری ساخته شود؟ زرشک بورنگ کجا فرآوری میشود؟ محصولاتش کجا بستهبندی میشود؟ چه کسی برایش برند میسازد؟ چه کسی بازار جدید پیدا میکند؟ چه کسی آن را مستقیم به مصرفکننده میرساند؟ اگر قرار است کشاورزی روستا رشد کند، فقط افزایش تولید کافی نیست. باید زنجیره ارزش هم در کنار زمین شکل بگیرد. تولید، فرآوری، بستهبندی، برند، فروش و تجارت و اینجاست که استعدادهای خود روستا اهمیت پیدا میکنند. شاید یک کارآفرین همینجا نشسته باشد در روستاها گاهی دنبال سرمایهگذار بزرگ میگردیم، اما فراموش میکنیم که شاید یک جوان، یک کشاورز یا یک خانواده روستایی، خودش ایده و توان انجام یک کار را داشته باشد. مشکل همیشه نبود استعداد نیست. گاهی استعداد هست، اما فرصت دیدهشدن نیست. گاهی جوان روستا ایده دارد، اما سرمایه ندارد. گاهی سرمایه هست، اما دانش بازار نیست.گاهی دانش هست، اما کسی نیست که تجربه مشابه را منتقل کند و گاهی یک نفر سالها کاری را درست انجام داده، اما چون در روستاست، کسی از بیرون او را نمیشناسد و تجربه اش منتقل و راهگشای بقیه نمیشود. این یکی از مهمترین چیزهایی است که باید درباره روستاها حرف بزنیم: گمنامی، خودش میتواند یک نوع محرومیت باشد. روستاهای زیادی در ایران آدمهای توانمند دارند؛ کشاورزانی که روشهای خاص خودشان را بلدند، دامدارانی که تجربه سالها کار دارند، صنعتگرانی که با کمترین امکانات کار میکنند و کارآفرینانی که بدون هیاهو اشتغال ایجاد کردهاند. اما خیلی از این آدمها و تجربهها هیچوقت از روستا بیرون نمیآیند. نه در رسانه دیده میشوند، نه تجربهشان ثبت میشود و نه کسی از آنها یاد می گیرد
👌حاج محمد دری؛ یک قصه از ماندن و ساختن
در بورنگ، وقتی از کار و سرمایهگذاری و ساختن حرف میزنیم، نمیشود از حاج محمد دری عبور کرد او بخشی از فعالیت اقتصادی خود را در همین منطقه بنا کرده و در حوزههایی مانند پرورش طیور، دامداری و مجموعه تولید و فرآوری محصولات لبنی فعالیت دارد.
این نسیم، از بورنگ به روستایی دیگر می رسد.
شاید تجربه یک کشاورز بورنگی، به درد کشاورزی در روستایی دیگر بخورد.
شاید تجربه یک کارآفرین، جوان دیگری را به ماندن و ساختن امیدوار کند و شاید تجربه روستایی دیگر، فردا راه تازهای جلوی مردم بورنگ بگذارد. این همان چیزی است که میخواهیم بسازیم.
نه یک رسانه که فقط درباره روستا بنویسد؛
بلکه رسانهای که روستاها را به یکدیگر وصل کند.
بورنگ؛ نخستین جایی که نسیم روستا در خراسان جنوبی از آن وزید.
نسیم روستا
از روستا میآموزیم، برای روستا میآوریم.